Η προσωρινή εκεχειρία απεγκλώβισε δεκάδες δεξαμενόπλοια από τον Περσικό Κόλπο, όμως οι νέες επιθέσεις, τα πανάκριβα ασφάλιστρα και ο φόβος νέας κλιμάκωσης στα Στενά του Ορμούζ αποτρέπουν τις επιστροφές

Η προσωρινή αποκλιμάκωση της κρίσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης έδωσε ανάσα στη διεθνή ναυτιλία, επιτρέποντας στα περισσότερα δεξαμενόπλοια που είχαν εγκλωβιστεί στον Περσικό Κόλπο να αποχωρήσουν από την περιοχή. Ωστόσο, η εικόνα που διαμορφώνεται σήμερα δείχνει ότι η έξοδος των πλοίων δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη διάθεση επιστροφής. Για τους περισσότερους πλοιοκτήτες, το πέρασμα από τα Στενά του Ορμούζ εξακολουθεί να θεωρείται μια επιλογή υψηλού επιχειρηματικού και επιχειρησιακού κινδύνου.

Η κατάσταση αυτή αποτυπώνει τη νέα πραγματικότητα στη μεταφορά πετρελαίου. Η αγορά δεν μετρά πλέον μόνο πόσα πλοία κατάφεραν να εγκαταλείψουν τον Κόλπο, αλλά κυρίως πόσα είναι διατεθειμένα να επιστρέψουν για να φορτώσουν νέο φορτίο. Και προς το παρόν, η απάντηση είναι «ελάχιστα».

Στα τέλη Φεβρουαρίου, όταν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν οδήγησαν στην ουσιαστική διακοπή της διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ, συνολικά 110 μεγάλα μη ιρανικά δεξαμενόπλοια παρέμειναν εγκλωβισμένα στον Περσικό Κόλπο, τα περισσότερα από αυτά φορτωμένα με αργό πετρέλαιο. Μετά την επίτευξη της προσωρινής εκεχειρίας στα μέσα Ιουνίου, άρχισε σταδιακά η αποσυμφόρηση της περιοχής και περισσότερα από 60 πλοία κατάφεραν να διασχίσουν το Ορμούζ και να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Σήμερα, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, μόνο ένα VLCC φορτωμένο δεξαμενόπλοιο εξακολουθεί να παραμένει στην περιοχή χωρίς να έχει ολοκληρώσει το ταξίδι του. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο εγκλωβισμός των πλοίων ανήκει πλέον στο παρελθόν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την εμπιστοσύνη της αγοράς.

Οι επιθέσεις που καταγράφηκαν τις τελευταίες ημέρες εναντίον εμπορικών πλοίων, σε συνδυασμό με τη νέα κλιμάκωση μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, επανέφεραν τις ανησυχίες για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας σε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του κόσμου. Οι πλοιοκτήτες εκτιμούν πλέον ότι ακόμη και μια προσωρινή εκεχειρία δεν αρκεί για να εξαλείψει τον κίνδυνο μιας νέας κρίσης μέσα σε λίγες ώρες.

Η δυσκολία δεν αφορά μόνο τη διέλευση προς τον Περσικό Κόλπο, αλλά και την ανάγκη να πραγματοποιηθεί στη συνέχεια και η αντίστροφη διαδρομή. Κάθε πλοίο που εισέρχεται στην περιοχή γνωρίζει ότι θα χρειαστεί να διασχίσει δύο φορές τα Στενά του Ορμούζ, αυξάνοντας σημαντικά την έκθεσή του σε πιθανές επιθέσεις ή στρατιωτικά επεισόδια. Για πολλούς διαχειριστές στόλων, αυτό το διπλό ρίσκο υπερβαίνει ακόμη και τα οικονομικά οφέλη που προσφέρουν οι ιδιαίτερα υψηλοί ναύλοι.

Παράλληλα, το κόστος της πολεμικής ασφάλισης εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο. Οι ασφαλιστές αξιολογούν καθημερινά το επίπεδο απειλής στην περιοχή, γεγονός που μεταφράζεται σε υψηλά ασφάλιστρα και αυστηρότερους όρους κάλυψης. Για αρκετές εταιρείες, η εξασφάλιση ασφαλιστικής προστασίας αποτελεί πλέον εξίσου δύσκολη υπόθεση με την ίδια τη διέλευση από τα Στενά.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, αρκετοί πλοιοκτήτες κατέφυγαν σε εναλλακτικές λύσεις για να απομακρύνουν τα πλοία τους. Ορισμένα ταξίδεψαν με περιορισμένη μετάδοση στοιχείων εντοπισμού, άλλα αποχώρησαν ύστερα από κυβερνητικές παρεμβάσεις ή με τη συνδρομή στρατιωτικών δυνάμεων που επιχειρούν στην περιοχή. Οι κινήσεις αυτές επιβεβαίωσαν ότι η διαχείριση του κινδύνου δεν αποτελεί πλέον μόνο ναυτιλιακή απόφαση, αλλά και ζήτημα γεωπολιτικής διαχείρισης.

Παρά τους ιδιαίτερα ελκυστικούς ναύλους που εξακολουθούν να προσφέρει η περιοχή, μόνο λίγοι πλοιοκτήτες εμφανίζονται πρόθυμοι να αναλάβουν το σχετικό ρίσκο. Η περιορισμένη προσφορά διαθέσιμων πλοίων διατηρεί τις αποδόσεις σε υψηλά επίπεδα, όμως η αγορά δείχνει ότι, στην παρούσα συγκυρία, η προστασία των πληρωμάτων και των περιουσιακών στοιχείων υπερισχύει της επιδίωξης μεγαλύτερων κερδών.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η έξοδος των δεξαμενόπλοιων από τον Περσικό Κόλπο δεν σηματοδοτεί επιστροφή στην κανονικότητα. Αντίθετα, αποτυπώνει μια νέα ισορροπία, στην οποία οι γεωπολιτικές εξελίξεις καθορίζουν περισσότερο από ποτέ τις αποφάσεις των πλοιοκτητών και τη λειτουργία της παγκόσμιας αγοράς μεταφοράς πετρελαίου. Οι περισσότεροι κατάφεραν να φύγουν, όμως μέχρι να υπάρξει σταθερή αποκλιμάκωση της έντασης, ελάχιστοι δείχνουν διατεθειμένοι να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής.

Πηγή: newmoney.gr

Διαβάστε επίσης: Αναπόφευκτη η έκθεση (και) σε περιεχόμενο τυχερών παιχνιδιών – Τι δείχνει έρευνα της ΕΑΣ για τα social media